Përralla serbe për Kosovën

Prishtinë, 2 korrik 2026 08:58

Nuk ka asnjë histori për Kosovën në Serbi që të mos jetë e mbushur me gënjeshtra dhe trillime brutale.

Pothuajse të gjitha rrëfimet e serbomëdhenjëve për Kosovën janë mitologjike, epike dhe përgjithësisht poetike.

Le të fillojmë nga një e vërtetë e dhimbshme që askush nuk dëshiron t’ia komunikojë “popullit serb”, sepse është shumë më e lehtë t’i dehësh ata me histori fantastiko-shkencore nga këngë patriotike të shpikura. Para pushtimit osman, Kosova ishte bizantine. Dhe para Bizantit – kush e di se kujt i përket gjithçka.

Gjatë gjithë historisë, Kosova ka qenë nën sundimin turk tre herë më gjatë sesa nën sundimin serb. Kur Serbia 1912–1918 vodhi një pjesë të Dukagjinit nga Mali i Zi dhe pjesën tjetër nga shqiptarët, shqiptarët kanë qenë shumica absolute e popullsisë atje për shekuj me radhë.

Për të ndryshuar pamjen demografike, Mbretëria e Serbisë, nën regjentin Aleksandër, e kolonizoi artificialisht Dukagjinin me malazezë nga veriu i Malit të Zi. Kolonizimi masiv zgjati nga viti 1922 deri në vitin 1939. Ideja themelore e Beogradit ishte që vetëm malazezët mund ta ruanin atë zonë.

Asnjë banor i Serbisë nuk donte të vendosej dhe të jetonte atje gjatë asaj periudhe. Malazezët, thënë thjesht, u bënë bastioni i fundit i mbrojtjes së Kosovës kundër dominimit shqiptar.

Historitë rreth “Kosovës si Jerusalem serb”, “vatër serbe” dhe “fjalës më të shtrenjtë serbe” janë përralla të lira propagandistike për fëmijë të vegjël, të cilat vinin nga goja e akademikëve të lodhur serbë dhe punonjësve të papunë socio-politikë.

Ata që ishin më të vendosur për “besëlidhjen e Kosovës” dhe mitin janë pikërisht ata që dëgjuan për Kosovën për herë të parë vetëm nga viti 1981 deri në vitin 1991. Shumica e tyre nuk kanë shkelur kurrë në Kosovë dhe e njohën atë përmes këngëve në Klasën e Dhjetë dhe filmit “Beteja në Kosovë” – e cila në atë formë dhe vend nuk ndodhi kurrë atje. Asnjëherë në historinë e afërt serbët nuk kanë përbërë shumicën e popullsisë në Kosovë.

Pjesa e tyre nuk ishte kurrë më e lartë se 28 përqind. Shqiptarët gjithmonë kishin një shumicë prej dy të tretash, dhe shpesh një shumicë më të fortë – gjë që konfirmohet nga të dhënat zyrtare nga regjistrat.

Pavarësisht kësaj, për dekada, Beogradi, me 28 përqind të popullsisë së tij, ushtronte 90 përqind të pushtetit mbi të gjithë territorin. Këto janë shifra të sakta, të njohura gjerësisht. Teza se shqiptarët “populluan masivisht” Kosovën ishte gjithashtu një gënjeshtër.

Ata nuk e bënë këtë më shumë sesa shteti serb gjatë njëqind viteve të fundit. Sot, mezi 2/3 përqind e serbëve jetojnë në Kosovë.

E megjithatë, Beogradi vazhdon të tregojë përralla se Kosova është serbe, dhe se problemi është “vetëm” rreth 97 përqind e shqiptarëve që jetojnë atje. Siç mund ta shohim, fjalë për fjalë çdo histori dominuese për Kosovën në Serbi sot është një mirazh i zbrazët, klasik dhe halucinacion epik.