Propaganda si armë lufte: Hulumtimi zbulon ndikimin e narrativave të Kremlinit tek ushtarët rusë 

Prishtinë, 28 prill 2026 08:33

Një hulumtim i ri ka ngritur shqetësime serioze në lidhje me rolin e propagandës ruse si një instrument aktiv në luftën kundër Ukrainës, duke argumentuar se dezinformimi nuk është vetëm pjesë e sfondit informativ të konfliktit, por një mekanizëm që ndikon drejtpërdrejt në mobilizimin dhe sjelljen luftarake të ushtarëve rusë.

Studimi, i kryer nga organizata joqeveritare LingvaLexa, me mbështetjen e Zyrës së Prokurorit të Përgjithshëm të Ukrainës dhe pjesëmarrjen e një eksperti ndërkombëtar në psikologjinë sociale, bazohet në intervistimin e 1,060 të burgosurve rusë të luftës, duke përdorur pyetësorë të standardizuar dhe instrumente psikometrike, me qëllim analizimin e lidhjes midis besimit në narrativat e Kremlinit dhe sjelljes në fushën e betejës, shkruan The Geopost.

Sipas gjetjeve, 76.95 përqind e ushtarëve të anketuar besonin në të paktën një narrativë propagande të Kremlinit, ndërsa 68.29 përqind e konsideronin të ashtuquajturin “Operacion Special Ushtarak” të ligjshëm dhe të justifikuar.

Studiuesit zbuluan se ushtarët që besonin më fort në propagandën ruse kishin gjashtë herë më shumë gjasa ta shihnin pushtimin si të justifikuar, kishin pothuajse dy herë më shumë gjasa të luftonin përsëri pasi të kapeshin, treguan një tendencë më të madhe për të dehumanizuar ukrainasit dhe kishin më pak gjasa të dorëzoheshin vullnetarisht.

Sipas raportit, këto rezultate tregojnë se propaganda jo vetëm që shërben për të justifikuar luftën, por funksionon si një nga motorët që e drejton atë. Narrativat anti-perëndimore në qendër të mobilizimit Pjesa qendrore e hulumtimit i referohet narrativave anti-perëndimore të përdorura nga Kremlini, të cilat e paraqesin luftën jo vetëm si një konflikt kundër Ukrainës, por edhe si një përballje me NATO-n, Evropën dhe rendin perëndimor.

Ndër narrativat më të zakonshme të testuara ishin pretendimet se Ukraina është një “kukull e Perëndimit”, se NATO po zhvillon luftë kundër Rusisë përmes Ukrainës dhe se pushtimi rus është një veprim mbrojtës për të parandaluar një sulm perëndimor.

Sipas studimit, deri në 80 përqind e ushtarëve të anketuar shprehën besim, në shkallë të ndryshme, në këto pretendime. Autorët e studimit theksojnë se narrativat anti-perëndimore përbëjnë pothuajse 45 përqind të të gjithë paketës propagandistike të Kremlinit që justifikon luftën, duke treguar se mesazhet ideologjike rreth “mbrojtjes së vlerave ruse” nga “dekadenca perëndimore” janë një pjesë integrale e motivimit për luftë.

Një nga gjetjet më të rëndësishme, sipas raportit, është se këto narrativa janë po aq të fuqishme sa çdo formë tjetër e propagandës në inkurajimin e dehumanizimit, vazhdimit të luftimeve dhe gatishmërisë për t’u riregjistruar.

Propaganda si armë agresioni

Studimi argumenton se propaganda shtetërore duhet të shihet si armë lufte, jo vetëm komunikim politik.

Sipas autorëve, rezultatet krijojnë një bazë për trajtimin e propagandës si një element që mund të lidhet me krimin e agresionit, duke kërkuar përgjegjësi jo vetëm për autorët e drejtpërdrejtë të luftës, por edhe për ata që planifikojnë, prodhojnë dhe përhapin narrativa që inkurajojnë agresionin.

Raporti thekson se propagandistët që veprojnë si zëdhënës të politikës agresive shtetërore mund të konsiderohen bashkëpunëtorë në krimin e agresionit, për shkak të ndikimit të drejtpërdrejtë që mesazhet e tyre kanë në mobilizimin dhe motivimin ushtarak.

Autorët paralajmërojnë se lufta informative e Kremlinit nuk ndalet në kufijtë e Ukrainës, por synon gjithashtu të minojë unitetin dhe vlerat e shoqërive evropiane.

Si përfundim, studimi arrin në përfundimin se propaganda nuk është vetëm një mjet manipulimi, por një komponent funksional i agresionit, gjë që kërkon që ajo të trajtohet si pjesë e mekanizmave që mundësojnë luftën.