Srpske bajke o Kosovu

Priština, 02 јul 2026  08:58

Ne postoji nijedna priča o Kosovu u Srbiji koja nije protkana brutalnim lažima i izmišljotinama.

Gotovo svi velikosrpski narativi o Kosovu su mitološki, epski i generalno pjesnički.

Krenimo od jedne bolne istine koju niko „srpskom življu“ nikako ne želi da saopšti, jer je mnogo lakše opijati ih naučnofantastičnim pričama iz izmišljenih rodoljubivih pjesama.

Prije osmanske okupacije, Kosovo je bilo vizantijsko. A prije Vizantije – ko zna čije sve. Kroz istoriju, Kosovo je tri puta duže bilo pod turskom vlašću nego pod srpskom.

Kada je Srbija 1912–1918. godine otela dio Metohije od Crne Gore, a ostali dio od Albanaca, tamo su Albanci već vjekovima činili apsolutnu većinu stanovništva. Da bi promijenila demografsku sliku, Kraljevina Srbija je pod regentom Aleksandrom vještački naseljavala Metohiju Crnogorcima sa sjevera Crne Gore. Masovna kolonizacija trajala je od 1922. do 1939. godine.

Osnovna ideja Beograda bila je da samo Crnogorci mogu da čuvaju taj prostor. Nijedan stanovnik centralne Srbije nije htio tamo da se naseli i živi u tom periodu.

Crnogorci su, jednostavno rečeno, postali posljednji bedem odbrane pokrajine od albanske dominacije.

Priče o „Kosovu kao srpskom Jerusalimu“, „srpskom ognjištu“ i „najskupljoj srpskoj reči“ su jeftina propagandna bajka za malu djecu, koja je došla iz usta izlapjelih srpskih akademika i dokonih društveno-političih djelatnika.

Oni koji su se najviše ložili na „kosovski zavet“ i mit upravo su oni koji su za Kosovo prvi put čuli tek od 1981. do 1991. godine.

Većina njih nikada nije kročila na Kosovo, a upoznali su ga preko pjesama u desetercu i filma „Boj na Kosovu“ – koji se u tom obliku i mjestu tu nikada nije ni dogodio.

Nikada u novijoj istoriji Srbi nisu činili većinu stanovništva na Kosovu.

Njihov udio nikada nije bio veći od 28 odsto. Albanci su uvijek imali dvotrećinsku, a često i jaču većinu – što potvrđuju i zvanični podaci iz matičnih knjiga.

Uprkos tome, Beograd je decenijama sa svojih 28 odsto stanovništva vršio 90 odsto vlasti nad čitavom teritorijom.

To su egzaktne, opšte poznate cifre.

Laž je bila i teza da su Albanci „masovno naseljavali“ Kosovo. Nisu to radili ništa više nego što je to radila srpska država tokom posljednjih sto godina.

Danas na Kosovu živi jedva oko 2/3 odsto Srba. Pa ipak, Beograd i dalje priča bajke da je Kosovo srpsko, a da su problem „samo“ oko 97 odsto Albanaca koji tamo žive.

Kao što vidimo, bukvalno svaka dominantna priča o Kosovu u Srbiji danas je šuplja, klasična fatamorgana i epska halucinacija.